ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮನಾಗುವವರೆಗೂ ದೊರೆಯದಾ ’ಕ್ರಿಯೆಟಿವಿಟಿ’? --ಶಾಂತಿನಿಕೇತನವೆಂಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬನದಲ್ಲದ ಆತ್ಮಚರಿತ್ರೆ: ಭಾಗ ೮

To prevent automated spam submissions leave this field empty.

                                                                                 (೨೯)


     ಕಲಾಭವನದಲ್ಲಿ ಕಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದೆಂದರೆ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು 'ಹೇಗೆ' ನೋಡುವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದೂ ಹೌದು. ಈಗಾಗಲೇ ಕಲಿತಿದ್ದನ್ನು ಮರೆಸುವುದು ಕಲಾಶಾಲೆಯ ವರಸೆ.


     ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಚಿಂತಿಸಿ, ಸಂಯೋಜಿಸಿ, ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಳಿಸಿಹಾಕಿ, ಕುಡಿದು, ಉಗುರುಕಚ್ಚಿ, ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ವಾದ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಜಗಳದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಯಾಗಿ, ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಮಾಸ್ಟರ್‍ಪೀಸ್ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಅಹಂ-ಖುಷಿಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಮ್ಮಿನಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಗುರುಗಳಿಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.


     ಗುರುಗಳು ಒಂದೇ ಸಲಕ್ಕೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಪ್ಪನೆ ಬಾರಿಸಿದಂತೆ ಅದರೆ ಊನಗಳನ್ನು, ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೇರಿಸಿ, ಮುಖಕ್ಕೆ ನಿವಾಳಿಸಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯ್ದು, ಅವರಿಂದ ಸತಾಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಗುರುಗಳನ್ನು ಸ್ಟುಡಿಯೋಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಸ್ಟಾರ್-ಉಪಾಧ್ಯಾಯರು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸ್ಟುಡಿಯೋಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಕಲಾಭವನದಲ್ಲೇ ಜಗತ್ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ನಾವೇ ನಿಲ್ಲಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಗೆಳೆಯರು, ಜೂನಿಯರ್ಗಳು, ದಾದಾಗಳು ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರುಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಲಾಕೃತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗುರುಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆಂದು ಕೇಳಲು ಬಂದಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಅಥವ ನಮ್ಮ ಮುಖದಿಂದ ನೀರಿಳಿಯುವ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೊಡಲು  ಬಂದವರಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.


      ಗುರುಗಳಿಂದ ನಿವಾಳಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಕೆಲವರು ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಶಿಲ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರಿಂಟಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹರಿದು ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವ ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಕ್ಯಾರಿಯರನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ತೊರೆದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು!


     ಆದರೆ ಹುಡುಗಿಯರು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥೈರ್ಯವುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರು. ಅದು ಹೇಗೋ ಏನೋ, ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು: ಕಲಾಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ವಾಸ್ತುಕಲಾ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ (ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಚರ್) ಹುಡುಗಿಯರು ಹೆಚ್ಚು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕಲಾಶಾಲೆಗೆ, ವಾಸ್ತುಕಲಾವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ರೊಮಾಂಚನವಾಗುವುದೂ ಕೂಡ!


      ಅಲ್ಲಿನ ಗುರುಗಳಾದರೂ ಯಾರು? ಎಂ.ಎಫ್. ಹುಸೇನನಿಗಿಂತಲೂ ನಮಗೆ ನೂರುಪಾಲು ಹೆಚ್ಚಿನವರಾದ ಕಲಾಪಾಂಡಿತ್ಯವುಳ್ಳವರೇ. ಹುಸೇನರ ನಾಟಕೀಯತೆ, ವಿವಾದಗಳು ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ಅವರ ಕಲಾಕೃತಿ ಇಷ್ಟವಾಗುವವರು ವಿರಳ-ಕಲಾಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ. ಧಡಧಡನೆ ಬೃಹತ್ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸುಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿಬಿಡುವ ಹುಸೇನರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತು ಗಂಜಲ ಹುಯ್ದಂತೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಕಲಾವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ, ಆಗ, ಈಗ ಮತ್ತು ಎಂದೆಂದಿಗೂ.


     ಆಗ ನಮಗಿದ್ದ ಗುರುಗಳೆಂದರೆ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕೆ.ಜಿ.ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನ್, ಸೋಮನಾಥ್ ಹೋರ್, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನೂ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜೋಗೇನ್ ಚೌಧುರಿ, ಲಾಲು ಪ್ರಸಾದ್ ಶಹ, ಸರ್ಬರಿರಾಯ್ ಚೌಧುರಿ, ಖ್ಯಾತ ಕಲಾಇತಿಹಾಸಕಾರರಾದ ಆರ್.ಶಿವಕುಮಾರ್, ಅರುಣ್ ಕುಮಾರ್ ಪಾಲ್ ಮುಂತಾದವರು. ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಪ್ರಖಾಂಡ ಪಂಡಿತರೇ. ಹುಸೇನರಂತ ಹುಸೇನರೇ ಸರ್ಬರಿರಾಯರನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗಿತ್ತು ರಾಯರ ಬಳಿಯ ಅಪೂರ್ವವಾದ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ ವಾಚ್ಯ ದಾಖಲೆಗಳು. ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಮನ್ಸೂರ್, ಭೀಮ್ಸೇನ್ ಜೋಶಿ, ಕುಮಾರ್ ಗಂಧರ್ವ ಮುಂತಾದವರ ಅಪರೂಪದ ವಾಚ್ಯ ದಾಖಲೆಗಳು ಈ ಶಿಲ್ಪಿಯ ಬಳಿಯಿದ್ದವು!



     ಈ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಪುಣೆಯ ಎಫ್.ಟಿ.ಐ (ಫಿಲ್ಮ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಷನ್) ನಲ್ಲಿ ನೀವು ಸಿನೆಮವನ್ನು ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿತ್ತಿದ್ದೀರ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರಾಗಿ ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್, ಓಂಪುರಿ, ನಸಿರುದ್ದೀನ್ ಶಾ, ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿ, ಶ್ಯಾಮ್ ಬೆನೆಗಲ್ ಮುಂತಾದವರು ಇರುತ್ತಾರೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅಕ್ಷರಶ: ಹೀಗೆಯೇ ಇತ್ತು ನಮ್ಮ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ಗ್ಯಾಂಗು, ದೃಶ್ಯಕಲೆಯ ನಿಟ್ಟಿನಿಂದ. ಅಂತಲ್ಲಿ ಹುಸೇನ್ ಅಮಿತಾಬ್ ಬಚ್ಚನ್ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ-ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಆದರೇ ಏನೋ ಒಂದು ಏಕತಾನತೆಯ ಊನ. ತುಂಬ ದಿನ ಬದುಕುವುದು, ತುಂಬ ದಿನ ರಂಗದಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆಯಾಗುವುದಾದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದರೇ ಹೌದು-ಇದು ಕಲಾವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ, ಇಂದಿಗೂ ಇರುವ ಸಹಜ ಭಾವನೆ! ಸರಿತಪ್ಪುಗಳ ನ್ಯಾಯಬುದ್ಧಿ ನಿಮ್ಮದು!
                                                                   (೩೦)
ಆಗೆಲ್ಲ ನೀವು ಕಲಾಭವನದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕೆ.ಜಿ.ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯನ್ ಅವರಿಗೆ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ತೋರಿಸಿಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನೊಡುತ್ತಿದ್ದರು ಇತರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು! ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂದರೆ ಎರಡು ವರ್ಷ ರಚಿಸಿರುವ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಖಡ್ಡಾಯ. ಒಂದಿಡೀ  ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ತಂಡವು ಮೊದಲಿಗೆ ಬಂದು, ನೋಡಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಸುರಿದ ನಂತರ, ಅಂಕಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಆನಂತರ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿತ್ತು.


ಒಮ್ಮೆ ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್ ಬಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಾಧ್ಯಂತವಾಗಿ ನೋಡಿದರು. ಎಲ್ಲವೂ-ರೇಖಾಚಿತ್ರ ಶೈಲಿ, ಬಣ್ಣದ ಆಯ್ಕೆಯ ತಂತ್ರ, ವಿಷಯದ ಆಯ್ಕೆ--ಪಕ್ಕಾ ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್ರ ಕಲಾಕೃತಿಗಳಂತೆಯೇ ಇದ್ದಿತಂತೆ. ಅವರು ಪರೀಕ್ಷಕರಾಗಿ ಬರುತ್ತಾರೆಂದು ತಿಳಿದೋ ಏನೋ ಆ ಪಂಜಾಬಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕೂತು, ಕೆಜಿಎಸ್‍ರನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಅವರ ಕೃತಿಗಳದ್ದೇ ತದ್ರೂಪಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ!



     ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ ಬಂದ ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್ ಆತನಿಗೆ ಹೇಳಿದರಂತೆ:


"ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೊಡಿದೆ. ಒಂದೂ ಬಿಡದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಸಾತತ್ಯವಿದೆ," ಎಂದು,


ಸಾತತ್ಯವೆಂಬ ಪದದಿಂದ ಗಾಭರಿಯಾದ ಆತ, ಅದೊಂದು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಪದವೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಖಡಾಖಂಡಿತ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಮುಖವನ್ನು ಊರಗಲ ಮಾಡಿದನಂತೆ.


"ಥ್ಯಾಂಕ್ಯು ಮಣಿ ದಾ," ಎಂದನಂತೆ.


"ಎಲ್ಲವೂ ಪರ್ಫೆಕ್ಟಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲ! ಆದರೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ತಪ್ಪ್ಲು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೇ," ಎಂದರಂತೆ ಮಣಿ ದಾ ಉರುಫ್ ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್.


"ಹೇಳಿ ಮಣಿ ದಾ, ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ಅದನ್ನು ತಿದ್ದಿಬಿಡುವೆ," ಎಂದು ಇಲ್ಲದ ಅಥವ ಸಾಲದ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆರೆದುಕೊಂಡು ಚಿತ್ರಣ ಪರಿಕರಗಳಾದ ವರ್ಣ, ಕುಂಚಗಳೊಂದಿಗೆ ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತನಂತೆ ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ.


"ಪ್ರತಿ ಕೃತಿಯಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಸಹಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳೂ ನನ್ನ ಕೃತಿಗಳಂತೆಯೇ ಇವೆ. ಆದರೆ ಸಹಿ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನದಿದೆ ಏಕೆ? ಅಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಸಹಿಯನ್ನೇ ಹಾಕಿಬಿಡಬಹುದಲ್ಲ!" ಎಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮಮತಿಗಳಾದ ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್ ಚಾಟಿಏಟು ಕೊಟ್ಟು ಹೊರನಡೆದರಂತೆ!


     ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ, ಕಲಾಭವನದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಗುರುಕುಲ ಪದ್ಧತಿಯ ನೂರಾರು ದಂತಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು!



                                                     (೩೧)
     ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್ ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಿರುವ ದಂತಕಥೆ. ದ ಲಿವಿಂಗ್ ಟ್ರೆಡೀಷನ್', 'ಮೂವಿಂಗ್ ಫೋಕಸ್', 'ಕ್ರಿಯೆಟಿವ್ ಸಕ್ಯರ್ುಟ್' ಮುಂತಾದ ಪಾಂಡಿತ್ಯಪೂರ್ಣ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೂ ಬರೆದಿರುವ ಇವರು ತಮಿಳುನಾಡು-ಕೇರಳದಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರಪೂರ್ವ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೇ ಶಾಂತಿನಿಕೇತನದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡಿದವರು. ಆಗ ನಂದಲಾಲ್ ಬೋಸ್, ರಾಮ್ಕಿಂಕರ್ ಬೈಜ್, ಬಿನೋದ್ ಬಿಹಾರಿ ಮುಖಜರ್ಿ ಮುಂತಾದ ಘಟಾನುಘಟಿಗಳಿದ್ದ ಕಾಲ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದ ಬೆಂಗಾಲಿಗಳ ನಡುವೆ ತಾವೇ ವಿರಾಜಮಾನರಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತರಾದುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತಲ್ಲ. ಕಲಾಭವನ ಕಂಡ ಅತ್ಯಂತ 'ಚುರುಕು ಮನಸ್ಸಿನ' ಕಲಾವಿದ ಕೆ.ಜಿ.ಎಸ್. ಇಂತಹವರನ್ನು ಕಲಾವಿಮರ್ಶಕರು ಕ್ಲೀಷೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಕರೆವುದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯ ಕಲಾವಿದರೆಂದು.


     ಕೆಜಿಎಸ್ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ರೀತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರ್ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಬಳಸಲಾಗದೆಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇತರ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರು ಬಳಸಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ಬಳಸಿದ್ದಾರೋ ಹಾಗೆಯೇ ಬಳಸಿಬಿಡುವುದು ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಉಪಾಯ. ದುರಂತವೆಂದರೆ ಕೆಜಿಎಸ್ ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿನಂತೆ: ಬಳಸದ ಮಾಧ್ಯಮವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಕ್ಷೀಣ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ತಾವು ಮೀರಲಾದದ್ದನ್ನು ಇತರರು ಮೀರಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿಯೇ ಮೀರುವವರನ್ನು ಅನುಕರಣಕಾರರು ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅಂತಹವರು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗಲೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅಂತಹವರನ್ನು ಏಕವಚನದಿಂದ ಬಹುವಚನಕ್ಕೇರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.


     ಕಮಲಹಾಸನ್ ಸುಮಾರು ಎರಡು ದಶಕದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ತಲೆಯನ್ನು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಾಚಿ, ನೀಳ ಮೀಸೆ ಬಿಡುವವರು ಕಾಣುವಂತಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಕಮಲ್ಗೆ ಕಮಲ್ ದರ್ಶನವೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ!     



     ಕೆಜಿಎಸ್‍ರಿಗೆ ಅಸಲಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಕೃತಿರಚಿಸದವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಸಿಟ್ಟು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಪಡಿಸುವ ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಕತ್ತಿಅಲುಗಿನಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕಲಾಭವನದ-ಈಗ ಬಹಳ ಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ--ಕಲಾವಿದರೊಬ್ಬರು ಕೆಜಿಎಸ್ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದರಂತೆ. ತಾವೊಂದು ಸುಡಾವೆಮಣ್ಣಿನ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರವನ್ನು (ಮ್ಯೂರಲ್) ಬೋಲ್ಪುರದ ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ  ರಚಿಸಿರುವುದಾಗಿಯೂ ಕೆಜಿಎಸ್ ಬಂದು ನೋಡಲೇಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇವರು ಹಠ ಹಿಡಿದರು. ಅಂತೂ ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ಹೊರಟಿತು ಸೈಕಲ್ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲಿ.


     ಮಣಿ ದಾ ಬೋಲ್ಪುರದ ಪುಟಾಣಿ ನಿಲ್ದಾಣದೊಳಗಿನ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ಮೇಲಿನ ಟರಾಕೋಟ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರವನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತವಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ ನಂತರ ಆ ಹಿರಿಯ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ಬಳಿ ಬಂದ ಹೇಳಿದ್ದು ಹೀಗೆ:


"     ಸೊಗಸಾಗಿದೆ ತಮ್ಮ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರ. ಅದರ ವಿಷಯ, ಅದರ ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಅದು ಆವರಿಸಿರುವ ಕಟ್ಟಡದ ಕಾರ್ಯವು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ. ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ನಿಕಟತೆ. ವಾಸನೆ, ಜಲ, ವಿಸರ್ಜನೆ, ತದನಂತರದ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ವೀಕ್ಷಕರು ಹೊಂದುವ ನಿರಾಳ - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಕಟ್ಟಡದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಭಿತ್ತಿಕಲಾಕೃತಿಯೋಂದಿಗೆ ಒಂದು ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಭಿತ್ತಿಚಿತ್ರವಿದು," ಎಂದು.



     ಆ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಮೊಗವನ್ನು ಬಿಸಿಲೇರುವ ಮುನ್ನ ಹತ್ತು ಲೋಟ ನೀರ ಕುಡಿದವರಂತಾಗುವ ಬದಲು ಹರಳೆಣ್ಣೆಗೆ ಹಸಿಹುಣಿಸೆ ಗೊಜ್ಜನ್ನು ಹಿಂಡಿ, ಆಗಲಕಾಯಿ ಗೊಜ್ಜಿನೊಂದಿಗೆ ಕಲಸಿ, ಬಾಯಿತುಂಬ ತುರುಕಿಕೊಂಡು, ಕೂಡಲೆ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಸೂಜಿದಾರದಿಂದ ಹೊಲಿದು ಹಾಕಿದಂತಾಗಿತ್ತು! ಮತ್ತೆಂದೂ ಅವರು ಕೆಜಿಎಸ್ರನ್ನು ತಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಕಲಾಕೃತಿಯ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಲು ಕರೆಯಲಿಲ್ಲವಂತೆ!
     ಎಂಬತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಕೆಜಿಎಸ್ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಚಿತ್ರಕಲಾ ಪರಿಷತ್ತಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ, ಅವರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯ ಹಾಗೂ ಗ್ಯಾಲರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿಸಿದೆ. ನಂತರ, ಅವರ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾಷಾಂತರ ಮಾಡಬಹುದೆ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಕಾಶಕರ ಅನುಮತಿ ಬೇಕೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು:
"ಪ್ರಕಾಶಕರ ಅನುಮತಿ ಏನೂ ಬೇಡ. ನಾನು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದರೆ ಸಾಕು," ಎಂದರು. ನನಗೆ ಖುಷಿಯಾಯಿತು.


"ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊ ,"ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.
"ಏನು ಮಣಿ ದಾ?" ಎಂದೆ.
"ನನ್ನ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಭಾಷಾಂತರ ಮಾಡುವಾಗ ಅದನ್ನು ಉತ್ತಮ ಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೇನೂ ಮಾಡಬೇಡ" ಎಂದು ಮುಸಿನಗುತ್ತಾ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದರು!!//


 


 


 


 


 

ಲೇಖನ ವರ್ಗ (Category): 

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು

ಅನುಭವ ಕಥನ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬೇಸರಿಸದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಸಲಹೆ. ಇದನ್ನು 3 ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ದೀರ್ಘವಾದಲ್ಲಿ ಓದುಗರು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು.

ಕವಿನಾಗರಾಜರಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಖಂಡಿತ ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆ ಸರಿ. ಜೊತೆಗೆ, ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಬರೆವುದೂ ಸುಲಭವೇ. ಆಗಲಿ. ೧೦೦೦ ಪದಗಳ ಪ್ರತಿಕಂತನ್ನು ೩೦೦-೫೦೦ ಪದಗಳಿಗೆ ಇಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬೇಗನೇ ಬರೆಯಬಹುದೂ ಸಹ. ಎಂದಿನಂತೆ, ನಿಮಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್! ಅನಿಲ್