ಕೊಲ್ದು, ಮೆಲ್ದು -> ಕೊನ್ದು, ಮೆದ್ದು ಆಗಿವೆ - ಇದಕ್ಕೆ ವಿವರಣೆ ಹೇಗೆ ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತೀರಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾದ ಯೂವುದಾದರೂ ಸೂತ್ರವಿದೆಯೇ ?
ಕಾಡು + ಕಿಚ್ಚು -> ಇದನ್ನು ನಾವು ಯಾರೂ ಕೂಡ "ಕಾಡುಗಿಚ್ಚು" ಎಂದು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚು ಇಲ್ಲವೇ ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚು ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.

ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಕೆಲವೊಂದು ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳು, ಕನ್ನಡಿಗರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ ? ಆದರೆ ಈ ರೀತಿಯ ವಿಜಾತೀಯ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ರಿಫೈನ್ಡ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಕ್ಷರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕಂದರು ಒಳ್ಳೆಯ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಒತ್ತಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಸಂದೇಹವನ್ನು ತಿಳಿಯಾಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು.

೧. ನಾವು ಕನ್ನಡ ಎಂದರೆ ಬರೀ ಶಿಷ್ಟ ಕನ್ನಡವನ್ನು (ಅದೂ ಪಟ್ಟಣದವರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಕನ್ನಡದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು) ಮಾತ್ರವೇ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
೨. ನಾವುಗಳು ಕೊಡವಗಳನ್ನೂ, ಮಂಗ್ಳೂರು ನುಡಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಈ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳೂ ಕೂಡ ಕನ್ನಡವೇ.
೩. ಈಗ ನೋಡಿ, ಕೆಳಗಿನ ಪದಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. "ಬ್ಯಾರೆ, ಸಂಗ್ಯಾ, ಬಾಳ್ಯಾ, ಕಲ್ತುಕೋ, ಮೆತ್ತಿದ್ಯಾ, ಕಟ್ಸಿದ್ರಾ, ತಿಂದ್ರು, ಕುಡುದ್ರು, ಮಲ್ಪೆ, ಸುಳ್ಯ, ಬಂದ್ಯಾ, ಬರಲ್ಯಾ, ಬರಲ್ವಾ, ಇಲ್ಯಾ, ಕುಂತ್ಯಾ" - ಕರ್ನಾಟಕದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸೀಮೆಯ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳ ಸೌಂಡುಗಳು ಇದ್ದೇ ಇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ "ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರ ಒಗ್ಗಲ್ಲ" ಎಂಬುದು ತಪ್ಪು.
೪. ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತ ತನ್ನ ಆಲ್ಮೋಸ್ಟ್ ಎಲ್ಲ ಭಾಷಾಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೂ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ ಕನ್ನಡದ ಪಂಡಿತರು ಇಂತಹ ಬಳಕೆಗಳಿಗೆ ಶಿಷ್ಟ ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಮಂಗಳೂರಿನವರು ಹೇಳುವ "ಬರಲ್ಯಾ" ಎಂಬುದನ್ನು ಬರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ "ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ" ಎಂತಲೇ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಕಟ್ಟುಪಾಡು ಇದೆ. ಈ ಕಟ್ಟುಪಾಡು ಒಳ್ಳೆಯದೋ ಕೆಟ್ಟದೋ ಆ ಚರ್ಚೆ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡ. ಆದರೆ ಈ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿನಿಂದಾಗಿ, ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಮಾನ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿ ಹೊಸತನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಚೈತನ್ಯ ಬಿದ್ದುಹೋಗಿ, ಹೊಸತನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತಿದೆ.
೫. ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಕೊಕೊ - ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳಿರುವ ಪದಗಳು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಯಾವ ಯಾವ ಸಂಯಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳ ಕಾಂಬಿನೇಷನ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ (ಶಿಷ್ಟ, ಗ್ರಾಮ್ಯ, ಸೀಮೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಾದ ಮುಂಡಿದಿ) ಇಲ್ಲದ್ದು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದರೆ ವಿಷಯಗಳು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಈ ವಿಷಯಗಳಿಂದಾಗಿ "ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ವಿಸ್ತಾರದಷ್ಟು ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳು ಇಲ್ಲ", ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಚಿಕ್ಕ-ಚೊಕ್ಕ (To put in NutShell) - "ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಸಂಯುಕ್ತಾಕ್ಷರಗಳು ಇವೆ, ಆದರೆ ಅವಕ್ಕೆ ಮಾನ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ".

’ಕ’ ಯಿಂದ ’ಮ’ ವರೆಗಿನ ಅಕ್ಷರಗಳು ಸ್ಪರ್ಷಗಳು. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸುವಾಗ ಉಸಿರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿಜಾತೀಯ ಸ್ವರಗಳು ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ಓದಿಲ್ಲದ ಜನಗಳಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ’ಅ’, ’ಇ’ ’ಉ’ ಇತ್ಯಾದಿ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕನ್ನಡ, ತಮಿೞರು ಅಷ್ಟೆ ಏಕೆ ತೆಲುಗರಿಗೂ ಕಷ್ಟ. ಈಗ ’ಉತ್ಸಾಹ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನರು ’ಉಸ್ತಾಹ’ ಎಂದೇ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಮೊದಲಲ್ಲಿರುವ ’ತ’ ಕಾರ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉಸಿರನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ’ತ್’ ಮತ್ತು ’ಸ್’ ಪಲ್ಲಟಿಸಿದಾಗ ’ಸ್’ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಸಿರನ್ನು ಬಿಡುವುದರಿಂದ ’ಸ್ತ’ ಎಂದು ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಗಮನಿಸಿ ’ಶ, ಷ, ಸ ಹ’ ಗಳು ಊಷ್ಮ ವರ್ಣಗಳು. ಹಾವು ಬುಸುಗುತ್ತಿದಾಗ (hissing) ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಉಸಿರು ಹೊಱಗೆ ಬರುವುದರಿಂದ ಜನಕ್ಕೆ ’ಉತ್ಸಾಹ’ಕ್ಕಿಂತ ’ಉಸ್ತಾಹ’ ದಲ್ಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ಸಾಹ.