ಶ್ರೀಕಾಂತರು, ತಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.ಸಂತೋಷ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು 'ವೇದಿಕೆ' ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯ ನಾಡಿಗರು, ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಏನಾದರೂ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. 'ಅಲ್ಪಮತಿ'ಯಾದ ನನಗೆ ಬಹಳಕಾಲದಿಂದಲೂ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ ಇತ್ತು ; ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಆಗ ತಾನೇ 'ತ್ರಿವಿಕ್ರಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ'ನ್ನೊದಿದ (ಪುಸ್ತಕ)ನನಗೆ, ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಎನ್ನಿಸಿದ್ದು ವಿಶೇಷವೇನಲ್ಲ. 'ಅಯ್ಯ'ನವರ ಗುಣಗಾವೇ, ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ. ಅದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ ಕೂಡ ! ಎಳೆಯರಿಗೆ, ವಿಶೇಷ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು, ತಿಳಿಯದವರಿಗೆ,ಆ ವಿಶೇಷ ಗುಣಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕ ಅದು.'ಅಯ್ಯ' ನವರ ಅನೇಕ (೯೯%) ಉನ್ನತ ಗುಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಗಳಿವೆ. ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಓದಲು ತುಂಬಾ ಆನಂದ. ಆದರೆ, ಒಬ್ಬ ಸಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಮೂಲ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ಪಣತೊಟ್ಟ ಮಹಾತ್ಮಾಜಿ ಯವರ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ 'ಸೇವಾಧುರೀಣ', ವಿನೋದಾ ಭಾವೆ, ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ಅವರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ; ಅಯ್ಯನವರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸೌಜನ್ಯತೆ ಬೇಡವೇ ? ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ, ತಪ್ಪೆ; ಇದು ನನ್ನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕಾಡಿದ ಸಂಗತಿ. ಅವರ ೯೯.೫% ಶ್ರೇಷ್ಟಗುಣ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ."ಒಳಗೆ ಅಯ್ಯನವರು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದರು" ..? ಏನು ಇದರ ಅರ್ಥ ? ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲವೆ ! ಇಂತಹ ಉದಾಹರಣೆಗಳು, ದೊಡ್ಡವರ ಘನತೆ ಗಂಭೀರಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗದೆ, ಬೇಸರವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಯುವಕರಿಗೆ !

ಇದು ನಿಜವೊ ಅಲ್ಲವೊ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಸೊಗು ಬೇರೆ ! ಯಾಕೆ ನಿಜ ಇರಬಾರದು ? ಈ ವಿಶಯವನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿಮಗೆ (ನಮಗೆ)ಸಂದೇಹ. ಆ ತಪ್ಪನ್ನೂ ಅವರ ಶಿಸ್ತಿಗೆ ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುವ/ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ, ಅನ್ನೋಣವೇ ? ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ? ಈ ತಪ್ಪನ್ನು ಏಕೆ ವೈಭವೀಕರಿಸುವಿರಿ ? ಅದರ ಬದಲು ಇಂತಹ ತಪ್ಪುಗಳೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಡಿದಿದೆ; ಅದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ, ಅನ್ನುವ ನುಡಿ ಯಾಕೆ ಬರಬಾರದು ? ಬಹುಶಃ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ ! ಅದನ್ನು ನಾವು ಬಯಸುವುದು.

'ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯ'ರಾದ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು, ಮಾಡಿದ ಇದೊಂದು ಘಟನೆಇಂದ, ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಭಕ್ತಿ, ಪೂಜ್ಯತೆಗಳು ಕಡಿಮೆ ಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸ್ಥಾನ ಮೊದಲಿನಂತೆಯೇ ಇರುತ್ತೆ. ಅವರ 'ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರ'ದ ಕಲ್ಪನೆ ನಮಗಿದೆ. 'ವೈಭವೀಕರಣ' ಬೇಡ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ನಮ್ಮದು. "ಯಾರೋ ಹೇಳ್ತಾಇದ್ರಂತೆ; ನೋಡಿ ನನ್ನ ಕಾಲು ಹೀಗೆ ಸೊಟ್ಟಗಾಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗೊತ್ತೆ ? ಮಹಾರಾಜ್ರ ಆನೆ, ನನ್ನ ಕಾಲ್ ತುಳಿದಿದ್ದರಿಂದ "! ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲು 'ಊನ'ವಾಯಿತು. ಮಹಾ....ಆನೆ...ದ್ರಿಂದ..ಅಂತ ಹೆಮ್ಮೆ ಏಕೆ ? ಅದನ್ನೇ ನಾವು ಕರೆಯೋದು, "ವೈಭವೀಕರಣ" ಅಂತ !