ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೇ ಬಾದಾಮಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಬಲಗಣ್ಣನ್ನೇ ಕೈಯಿಂದ ಕಿತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಷ್ಟೆಯನ್ನು ಮೆರೆದಿದ್ದನ್ನು ಪತ್ತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ.
ಶಂಕರಜ್ಜಯ್ಯ ಕೇಳಿದನೆಂದು ಮದುಕಪ್ಪ ಯಲ್ಲಪ್ಪ ಮಲ್ಲಾಡದ ಕರಡಿಯವರು ತೋರಿರುವ ಭಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮರುಕವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. ಕರಡಿಯವರು ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥನೆಂದು ಗೆಳೆಯನಿಂದ ಕೇಳಿದೆನಾದರೂ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಮೌಢ್ಯಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯೆಂದು? ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಕತ್ತಲೆಯೆಡೆಗೆ ಪಯಣ ಸಾಧುವೇ?

ಯಾಕೋ ಯುಗಕವಿ ಡಿ.ವಿ.ಗುಂಡಪ್ಪನವರ ಒಂದು ಸಾಲು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ....

"ಪರದೈವವನು ತೊರೆಯೆ ಗತಿ ನರನಿಗಿಲ್ಲ ದಿಟ
ನರನಿಲ್ಲದಿರೆ ದೇವನನು ಕೇಳ್ವರಾರು
ಪುರಷತೆಯೆ ಸೇತುವೆ ಮೄಗತ್ವದಿ೦ ದಿವ್ಯತೆಗೆ
ಮುರಿಯದಿರು ಸೇತುವೆಯ - ಮ೦ಕುತಿಮ್ಮ"