"ಆಗ ಕಣ್ಗಳು ಅಳುತ್ತವಂತೆ.ಹೌದೆ?"
-ಪಕ್ಕಾ ಹೌದು. ಆದರೆ ದು:ಖ ಮನಸ್ಸಿಂದು. ಅಳು,ಕಣ್ಣೀರು, ಅದರ ದೈಹಿಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು.

"ಬೇರೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹೀಗೆ ಆಗುತ್ತದಾ? ಆದರೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ?"
ಹೆಚ್ಚಿನ ಎಲ್ರಿಗೂ ಹೀಗಾಗತ್ತೆ. Sensitive ಆದವರು ತಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳ ಮೂಲ trace ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗತ್ತೆ. ಉಳಿದವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗೋದಿಲ್ಲವಾದ್ರಿಂದ ಹೀಗೆ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಲೂಬಹುದು ಅವರು.
ಇದೊಂದು ಮನೋದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಮನಸ್ಸು ದೇಹಗಳು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರೋದ್ರಿಂದ ಯಾವುದು ದೈಹಿಕ ಸಮಸ್ಯೆ ಯಾವುದು ಮಾನಸಿಕ ಅಂತ separate ಮಾಡುವುದು ಕಷ್ಟ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸೇ ಮೂಲ.ಅದರ ಸುಖ ದು:ಖಗಳು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ತೋರುತ್ತವೆ.

ನಾನು ಹೀಗ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ೧) ದಿನಾ ಉಸಿರಾಟ ಗಮನಿಸೋ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡೋದು. ಹೀಗೆ ಮಾಡೋದ್ರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿರತ್ತೆ. ಜೊತೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಅಲೆದಿತ್ತು ಅನ್ನೋದರ ಅರಿವಾಗತ್ತೆ. ಅಲೆದಾಡುತ್ತ ಯಾವ ಹಳೆಯ ಸುಖ-ದು:ಖದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದಿತ್ತು ಅನ್ನೋದು ಕೂಡ ಅರಿವಾಗತ್ತೆ. ಇವೇ ನಮ್ಮ ಸುಖ-ದು:ಖಗಳ trigger-points. ಆಗ ಮೂಡೋ ಸಂತೋಷ-ದು:ಖಗಳನ್ನು ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ರೆ ಅವು permanent ಆಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ. ಹಳೆಯ ದು:ಖ ಸುಖಗಳಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬೇಕು- ಬೇಡಗಳು ಮೂಡದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ್ರೆ ಸಾಕು. ಆಗ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ರದ್ದಿ ಕರಗಿ ಹೊಸದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗದೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಲಿವು ಮೂಡತ್ತೆ

"ಏರಿದವನು ಚಿಕ್ಕವನಿರಬೇಕು"

"ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ಅವು ಏಕೆ ಕುಣಿಯುತ್ತವೆ ಎಂಬ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಅವುಗಳ ಕುಣಿತ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿಜ, ಅವು ಸಂತಸಗೊಂಡಿವೆ" ಈ ಮಾತಿಗೆ ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ ಪಲ್ಲವಿ, ವೈಜ್ಞಾನಿಕೆ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮಳೆಯ ತುಂತುರವನ್ನು,ಚಳಿಯ ಮುದವನ್ನು, ಚುಮುಚುಮು ಬಿಸಿಲಿನ ಹಿತವನು ಆಸ್ವಾದಿಸದೆ ಇರಲಾದೀತೆ? ತೀರ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪ್ರ್ಯಾಕ್ಟಿಕ್ಯಾಲಿಟಿ ಬೇಡ. ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಉಳಿಯದು.
ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿನ ತಾಕಲಾಟ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ ಎನ್ನುವ ಭಂಡತನ ತೋರಲಾರೆ.ಹೀಗಾಗಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸರಿ ಹೋದೀತು ಅನ್ನುವ ಸಲಹೆ ಕೊಡಲಾರೆ. ಆದರೆ... ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇಂಥ ಕ್ಷಣಗಳು ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆಗಿನ ತಾಕಲಾಟ,ತಳಮಳಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಶಬ್ದಗಳು ಸಾಕಾಗೋದಿಲ್ಲ. ಅನುಭವಿಸಬೆಕು. ಅಳು ಬಂದಾಗ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಜೀವ ಹಗುರ. ನಂತರದ ಮನದ ಭಾರಕ್ಕೆ ಮೌನದ ಮುಸುಗು.
ಜಯಲಕ್ಷ್ಮೀ.ಪಾಟೀಲ್.

ಇಂಥ ಖಿನ್ನತೆಯ ಕುಲುಮೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಅನೇಕ ದಿನಗಳನ್ನು, ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಕನ್‌ಸಿಸ್‌ಸ್ಟೆಂಟ್ ಆಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ನೆನೆದು ನಲುಗಿದ್ದೇನೆ. ಥೇಟ್ ನಿಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಇದರಲ್ಲೇ ನವೆದುಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇನಾ ಎಂದು ಗಾಬರಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ‘ಯು ಕೆನ್ ವಿನ್’ ನಂಥ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪುಟಗಳು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿನ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಸ್ತಾವೇಜುಗಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಅದೇನೋ ತಾನಾಗಿ ಮಬ್ಬು ಸರಿಯುತ್ತದೆ. ಕೊಂಚ ಬೆಳಕು ಹರಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಒಳನೋಟಗಳು ಸಿಕ್ಕಹಾಗಾಗುತ್ತವೆ. ಇದಕ್ಕೇ ನಾನು ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು (ಅದು ಮಾನಸಿಕ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಈಡು ಮಾಡುವಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿರದಿದ್ದರೆ) ಕುಲುಮೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಹೊಸ ಹೊಳಪು ಕೊಡುವ ಕುಲುಮೆ!
_______________________
ಅಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾವು ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ಲ. ನಾವೇನಿದ್ದರೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾಡಬಹುದು.
http://uniquesupri.wordpress.com
http://kalaravapatrike.wordpress.com
http://ekshanadasatya.wordpress.com

ಸ್ವಲ್ಪ ಅಳೊದು ಕಣ್ಣಿನ ಆರೊಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದಂತ್ತೆ..

ಏನ್ ಹುಡ್ ಗಿರೋ ಅದ್ಯಾಕ್ ಹಿ೦ಗ್ ಆಡ್ತಾರೋ
ಲವ್ವು ಲವ್ವು ಅ೦ತಾ ಕಣ್ಣೀರಿಡ್ತಾರೋ ??

ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತೆ "ಅಳು" ಅಂದ್ರೆ ಸೋಲಿನ ದಿಗ್ಬ್ರಮೆ, ಅದು ಬರೀ ಕಣ್ಣಿನ ನೀರಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗುತ್ತೆ, ಚಡಪಡಿಸುತ್ತೆ, ನರಳುತ್ತೆ,; ಇವೆಲ್ಲಾನೂ ಅಳುನೇ, ಕಾಣೊದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ. ಇವತ್ತು "ನಾನು" ಸೊತ್ರೂನೂ ಅಳಲ್ಲ ಅಂತ ನಿರ್ದಾರ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಆಗೋದು ತೀರಾ Low Expectation ಇದ್ದಾಗ ಅಥವಾ ಒಂಥರಾ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯ ( ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹ೦ or self Esteem ) ಇದ್ದಾಗ ಅಷ್ಟೇ....

ಪಲ್ಲವಿ ಅವ್ರೆ .. ಲೇಖನ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.

ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದವರು ಯಾರಿದ್ದಾರೆ ಹೇಳಿ?.....ಆದ್ರೆ ನಮ್ಮಂತವರು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಪಡಿಸಲ್ಲ... ಜನರ ನಡುವಿನಿಂದ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೀವಿ!. ನಾನಂತೂ ಅಂತ ಕೆಲ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಬಟ್ಟೆ high beats ಇರೋ ಸಂಗೀತನ ಕಿವೀಗೆ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಡ್ತೀನಿ!

ನಿಮ್ಮ ಈ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮಿಗೆ ಒಂದು ಸರಳ ಸಲುಶನ್ :: ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಗಲು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಿ !

ಸವಿತೃ

ಅಳಬೇಕು ಅತ್ತು ’ಬಿಡ’ಬೇಕು...
ಅಳಬೇಕು ಅತ್ತು ’ಮುಗಿ’ಸಬೇಕು
ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಅತ್ತು ಅತ್ತು
ಬೋರ್‍ ಆಗತ್ತೆ ಮಾಯ್ಸಣ್ಣ||