ನಾನೆದ್ದಿಹೆ ಈ ನಟ್ಟಿರುಳಿನಲ್ಲಿ

ಜಂಪೂ ಬಾರದು ಏಕೆ,

ಕಾಡುತಿಹುದು ಆ ಸವಿನೆನಪು,

ಒಲವ ಕಣ್ಣೋಟದ ಹೊಳಪು.

ಅವಳ ಆ ಕೆನ್ನೆಮುತ್ತು,

ಮುದ್ದು, ಆ ತೊಡೆದಿಂಬು,

ತಲೆಗೂದಲ ಸವರುವ,

ಆ ಕೈ, ಮೆದು ಹೂಗೈ!

ಅವಳ ಮೊಗ ಎನಿತಂದ,

ಎನಿತು ಚೆಂದ ಅವಳ ನಗೆ

ಅವಳ ಆ ಕೊರಲಿಂಪು,

ಕಿವಿ-ಮನ ಎರಡಕ್ಕೂ ತಂಪು

ದಿನವೂ ಅವಳ ಆ ಆದೇ ಹಾಡು,

ಒಂದೇ ರಾಗ ಒಂದೇ ತಾಳ

ಆದರೂ ದಿನವೂ ಹೊಸತು,

ಎದೆ ಹನಿಮಳೆಗೆ ನವಿಲಂತೆ ನಿಮಿರುತ್ತಿತ್ತು

ಆ ಹಾಡು ಅದೇ ಹಾಡು,

ಎನಿತು ಸಲ ಮನವ ತಣಿಸಿತ್ತು

ಮೈಮರೆವ ಕನಸಿನರಮನೆಗೆ

ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅವಳ ಜೊತೆಗೊಯ್ಯುತ್ತಿತು.

ಆದರೆ ಈ ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ,

ಅದೇ ಸವಿನೆನೆಪು ಬಂದು,

ತನ್ನ ಹಳೆಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಮುಟ್ಟಿ,

ಮೆತ್ತಗೆ ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದೆ

ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಅವಳ ಆದೇ ಹಾಡನ್ನು

ಅವಳ ದನಿಯಲ್ಲೆ ಹಾಡಿ,

ಅವಳ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ಕಣ್ಮುಂದಿರಿಸಿ

ಬಿಡದೇ ಕಾಡಿಸುತ್ತಿದೆ .

====================================

-ಮಹೇಶ

ಯಾವ ರಾಯನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬರೆದುದ್ದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಸಿಕ್ಕಿತು ಇಲ್ಲ ಪೇಸ್ಟಿದೆ. :)