ಇತಿಹಾಸ ಪರಿಣಿತನಿಗೆ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ ಸುಲಭವೇ?
ಸಂಗೀತ ಕಲಿತವನಿಗೆ ನಾಟ್ಯ ಸುಲಭವೇ?

ಹಾಗೇ ಒಂದು ಭಾಷೆಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಗೂ ಅದರ ಒಳರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಷ್ಟೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿರುತ್ತವೆ.... ಬಹುಭಾಷಾಪಾಂಡಿತ್ಯವು ಸುಲಭ್ಯಾಸಾಧ್ಯ..

ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಭಾಷಾಕುಟುಂಬದ ಮಾತೃಭಾಷಿಕರು ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷಾಕುಟುಂಬದ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಲಿತು ನಿಪುಣರಾಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇ...

ಭಾಷೆಯೆಂದರೆ ಬರೀ ಪದಗಳಲ್ಲ.. ಹೇಳು ಎಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಆಂಗ್ಲೀಯವಾಗಿ say,speak, tell, utter, ಹೀಗೆ ಹಲವು ಶಬ್ದಗಳಿದ್ದರೂ ಯಾ ಯಾ ಶಬ್ದಗಳ ಯಾ ಯಾ ಸಂದರ್ಭಾನುಸಾರ ಸನ್ನಿವೇಶಾನುಗುಣ ಉಪಯೋಗಸೂಕ್ತತೆಗಳನ್ನು ಕಾಣುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ.

ಏಕವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕಂನಡದ ಎಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯ ಆಂಗ್ಲೀಯ ಶಬ್ದಗಳು ತಿಳಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆತನಿಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಸಂಭಾಷಣೆ ಸುಲಭವಲ್ಲ.. ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪದಗಳಿಗಿಂತ ವಾಕ್ಯರಚನೆ, ವಾಕ್ಯರಚನೆಗೆ ಶಬ್ದಗಳ ಅನುಸರಣೆ ಮುಖ್ಯ..

who is he? = ಯಾರು ಅವನು? ಸರಿ.. ಹಾಗಾದರೆ ’is'ನ ಪಾತ್ರವೇನು ಎಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..

ಹಾಗೆ..

’ಮಿಲ್ಕು ಕೊಡು’ ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಅದು ಆಂಗ್ಲವಲ್ಲ.. ಇದನ್ನು ಆಂಗ್ಲೀಯವಾಗಿಸಲು ’milk give’ ಎಂದರೆ ಅಪದ್ದವಾಗುವುದು.. 'give me the milk' ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ me, the ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಹಾಗೆ... ಪದಗಳ ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ give ಆದ ಮೇಲೆ me ತರುವಾಯ the ತರುವಾಯ milk ಹೇಗೆ, ಯಾಕೆ ಬಂತು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಇತರ ವಾಕ್ಯರಚನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲು ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಜಾಣ್ಮೆ ಬೇಕು....

ಶಂಕರಬಟ್ಟರ ’ಮಾತಿನ ಒಳಗುಟ್ಟು’ ಹೊತ್ತಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ನಮಗೆ ಮಾತೃಭಾಷಿಕ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕನ್ನಡಭಾಷೆಯ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ವ್ಯಾಕರಣಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಲಿತೆವೆಂದೇ ತಿಳಿಯದು.. ಆದರೂ ಕನ್ನಡದಂತಹ ಬಲು ಕ್ಲಿಷ್ಟವ್ಯಾಕರಣರಚನೆ ಹೊಂದಿರುವ ಭಾಷೆಯ ವ್ಯಾಕರಣಗಳ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಬಳಕೆ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತವಾಗಿದೆ...

ಈ ವ್ಯಾಕರಣಸೂತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಇಂದಿಗೂ ವಿಜ್ಞಾನಿಗೆ ಹೇಳಲು ಕ್ಲಿಷ್ಟಕಷ್ಟವಾಗಿದೆಯಂತೆ... ಅದಕ್ಕೆ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ವ್ಯಾಕರಣನಿಯಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ರಕ್ತಗತವಾಗಿ ಜೀನ್ಗಳಲ್ಲೇ ಬಂದಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಊಹೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿವೆ.

ಕನ್ನಡಿಗರು ಅದರಲ್ಲೂ ಹುಟ್ಟುನಿಂದ ಕನ್ನಡವನ್ನೇ ಆಡುನುಡಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷಾಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ತಮಿಳು ಮುಂತಾದವುಗಳು ಭಾಷಾಒಳರಚನೆ ಕಲಿತರು ಅವನ್ನು ಉಲಿಯುವಲ್ಲಿ ತೊಡಕು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.. ಏಕೆಂದರೆ ಭಾಷಾಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಉಲಿಕೆ/ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಶ.. ತಮಿೞು ಎಂದು ನಮಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಲೇ ಆಗದೇ ಇರಬಹುದು..

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷಾಕುಟುಂಬವಾದ ದ್ರಾವಿಡಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರದ ಅನ್ಯಭಾಷಾಕುಟಂಬದ ಭಾಷೆಗಳ ಉಲಿಕೆ ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯರಚನೆ ಇನ್ನೂ ಕ್ಲಿಷ್ಟ..

ಆಂಗ್ಲದ ಎರಡು ವಗಳನ್ನು, ಸಂಸ್ಕೃತ ಋ,ಷಗಳನ್ನು, ಅರಬ್ಬಿರ ಮೂರು ಹಗಳನ್ನು, ಮಳಯಾಳದ ಙಕಾರದಿಂದ ಮೊದಲಾಗುವ ಪದಗಳನ್ನು, ಉಲಿಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯದಷ್ಟ ಅಸುಲಭ. ಇನ್ನು ಅವುಗಳ ವಾಕ್ಯರಚನೆಯಂತೂ ಬಲು ಕಷ್ಟ.....

ಸಃ ಗಚ್ಛತಿ ಎಂಬ ಎರಡು ಪದದ ಸಂಸ್ಕೃತವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿ ’ಅವನು ಹೋಗುವನು’, ’ಅವಳು ಹೋಗುವಳು’, ’ಅದು ಹೋಗುವುದು’ ಎಂಬ ಆರುಪದಗಳ ಕೂಡಣೆಯಿಂದ ಮೂರು ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು.. ಈ ಮೂರಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಾಕ್ಯವು ಸರಿಯಾದುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳುಲು ’ಸಃ ಗಚ್ಛತಿ’ಯ ಹಿಂದಿನ ವಾಕ್ಯ, ಸಂದರ್ಭವಸ್ತುಗಳ ಸರಿಯಾದ ಗ್ರಹಣ ಅವಶ್ಯ.

ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ನಮಗಿರುವ ಇಷ್ಟೊಂದು ತೊಡಕುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಸೂಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜ್ಞಾನದ ಲಭ್ಯತೆಗೆ ಯೋಜಿಸುವುದು ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರ...

ಇದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಹಲಪ್ರಾಜ್ಞರು ಮಾತೃಭಾಷಾಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವುದು.

ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಜ್ಞಾನೋತ್ಪಾದನೆಗೆ ನಮ್ಮ ನೆಲದ ಬಹುಭಾಷಾಪಂಡಿತರು ಶ್ರಮಿಸಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಸುಲಭಗ್ರಾಹ್ಯವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾದ ಪದವಾಕ್ಯಬಳಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು