http://sampada.net/article/11360

ಅಶ್ವಿನಿಯ ಈ ಬರಹವನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಒಂದು ಉಂಕು ನೆನೆಪಿಗೆ ಬಂತು, ಅದನ್ನ ಪಾಯಿಂಟ್ಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀನಿ.

ಇಶ್ಟ ಅನ್ನೋದಕ್ಕ ಕಾರಣ ಇಲ್ಲ.. ನಾನು ಯಾಕೆ ಇವರನ್ನು ಇಶ್ಟ ಪಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಯೋಚನೆ ಬಲು ಸಂಕಟಕೊಡುವಂತಹದ್ದು.

ಇಶ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದೀನಿ, ಅವರು ಇಶ್ಟ ಪಡ್ತಾರ? ಇದೊಂದು.. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಎಶ್ಟು ಇಶ್ಟ ಪಡ್ತಾರೆ.. ನಾನು ಇಶ್ಟೊಂದು ಇಶ್ಟಪಡಬೇಕು?

ನಮಗೆ ನಲಿವಾಗೋ ಹಂಗೆ ಸಂಗತಿಗಳು ನಡೆಯದೇ ಇದ್ದರೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳತ್ತೆ.............

ಅದಕ್ಕೆ.. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಪ್ರಶ್ನೇ ಬರತ್ತೆ....

ನನ್ ಸಮಾದಾನ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಮಾಡದೇ ಇರೋದು.. ಇದ್ದಹಾಗೇ ಸುಮ್ನೆ ಇರಬೇಕು.. ಯೋಚನೆ ಬರುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸಬೇಕು.. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೆ ’ಸಮಾದಾನ’, ’ಕೊನೆ’ ಅಂತ ಏನೋ ಮಾಡಲು ಹೋಗಬಾರದು.. ನಮಗೇ ಯೋಚಿಸಿ ಯೋಚಿಸಿ ಬೇಜಾರಾಗಿ.. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಒತ್ತು ಕಡಮೆಯಾಗಿ ಹೋಗತ್ತೆ..!